به اشتراک بگذارید…
  • نام نویسنده: وحید آگاه
  • نام مجله : پژوهشهای حقوقی
  • دوره ـ شماره: دوره 19 ـ شماره 41 ـ خرداد 1399 ـ صفحه 173 ـ 200
  • دانلود اصل مقاله
  • گوینده : مهدیه وجدانی فخر
  • چکیده: در سپهر حقوق بشر، حق بر آزادی بیان، مهم‌ترین حق آزادی‌ها و بیان هنری از اقسام آن و بیان سینمایی، محور اصلی آن به ‌شمار می‌رود. آثار سینمایی، سوای فرمی حاوی ذوق و دارای کارکرد ارتقا و ارضای نیازهای معنوی انسان، رسانه‌ای متفاوت و حاوی ایده، پیام و فرم اندیشه خالق آن هستند و در این میان، سانسور یا ممیزی، فرایندی برای اختلال در ارسال تفکر فیلم‌ساز است. ممیزی مفهومی لغزنده و دارای تاب تفسیر بالاست که مبانی نظری آن در مقاله حاضر، با نگاهی به نوع ایرانی‌اش، طی پنج محور جایگاه، دلایل، کارآمدی، اقسام و آثار تحلیل‌شده و نتیجه، حکایت از این دارد که: 1ـ حق بر آزادی بیان سینمایی، اصل و ممیزی، استثناست و تعدّد مصادیق یا تفسیر موسّع آن، ممنوع؛ 2ـ حکومت صلاحیتی در خصوص ممیزی ندارد، این مهم برعهده جامعه مدنی است و اتفاقاً حکومت باید از سینماگران و فیلم‌ها در مقابل ممیزی جامعه حفاظت کند؛ 3ـ با عنایت به ظهور فناوری‌های نوین و ابزارهای ارتباطی آن، ممیزی حتی اگر مطلوب هم باشد، ممکن نیست؛ 4ـ ممیزی حکومتی اعم از قانونی و غیرقانونی آن نهایتاً تحدید حق‎های هنری، تضعیف صراحت و افزایش تمثیل و استعاره زبانِ فیلم‌ها و خودسانسوری سینماگران را در پی دارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

مطالب مرتبط ::

keyboard_arrow_up